Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 23 września 2014
sobota, 30 sierpnia 2014
Masz czasem momenty, w których chcąc nie chcąc twój mózg pracuje na najwyższych obrotach i zalewa cię fala natłoku myśli. Jednym przytrafia się to w ubikacji, innym podczas zbierania śliwek z drzewa. I kiedy trafia do ciebie pewna myśl, nie może uciec, analizujesz ją cały czas i dochodzisz do pewnych wniosków.
Paul Geraldy, francuski poeta, powiedział kiedyś, że to kobieta wybiera mężczyznę, który ją wybierze. I miał rację. My, mężczyźni, mamy wrażenie, że gdy wpadnie nam w oko jakaś kobieta i ją zdobędziemy, to jest to wyłącznie zasługa naszego uroku osobistego. A to gówno prawda. Tak naprawdę wybieramy kobietę, o którą będziemy się starać. Bo o kobietę trzeba się starać. Bo kobieta to księżniczka, której wszystko trzeba podać na tacy, najlepiej we wszystkich kolorach i smakach, by mogła sobie wybrać przez bite dwie godziny, czego tak naprawdę chce. A po 10 minutach zdaje sobie sprawę, że był to błędny wybór, bo ona jednak chce czegoś innego.
Tak więc ty się o nią starasz. Trafiasz do teleturnieju, w którym główną nagrodą jest jej uwaga. Dlatego musisz się przyłożyć, by mogła zwrócić na ciebie uwagę. Najlepsze jest to, że ten teleturniej może trwać tydzień, miesiąc, rok. A ty cały czas bierzesz udział w najróżniejszych konkurencjach, zgadujesz, odkrywasz karty, licytujesz się, tracisz punkty albo pieniądze. Częściej to drugie.
A potem okazuje się, że pół roku gry w teleturnieju poszło na marne. Nie postarałeś się dostatecznie. Twój rywal miał więcej punktów, tfu, pieniędzy. Albo byłeś po prostu frajerem.
A ja wam powiem, koledzy, że ja mam to w dupie. Ja się już nie chcę starać. Zasłużyłem sobie na co najmniej 10 lat odpoczynku. To co, teraz one będą się starać o ciebie? - spytacie. Na to bym nie liczył, koledzy. O mnie nikt nie będzie się starał. Nikt nie chce się starać. To najlepszy moment, by martwić się o swoją dupę.
poniedziałek, 11 sierpnia 2014
Słyszałem kiedyś zdanie, że lepiej być realistą, bo przynajmniej gdy życie kopie nas w dupę, nie boli tak bardzo. To jedna z wielu głupot, jakie słyszałem. Gdy życie daje nam w kość, realistę boli tyłek tak bardzo, jak optymistę. Podobno różnica między nimi polega na tym, że ten drugi ma oczekiwania. Wygórowane. Każdy ma oczekiwania względem decyzji, jakie podejmujemy. Jeśli spodziewamy się porażki, po co podejmować tę decyzję? Różnica polega jednak na stopniu zadowolenia. Gdy nam się powiedzie, realista jest zadowolony. Może nawet zaskoczony. Gdy pomyśli "o, udało się" to już musiał być naprawdę spory sukces. Optymista zaś będzie dalej cieszył mordkę i będzie zadowolony i będzie szczęśliwy tak przed, jak i po podjęciu decyzji. Optymistom żyje się łatwiej. Jest to pewien rodzaj szczęścia. Jeśli człowiek jest szczęśliwy to tylko pozazdrościć i postawić mu piwo. Nawet z sokiem. O smaku zielonego banana.
Czasem mam wrażenie, że tylko szczęśliwi ludzie lubią poniedziałki. Tysiące Polaków z ociąganiem wstaje z łóżka, marudzi, je na śniadanie kanapki z paprykarzem szczecińskim, zacina się przy goleniu, marudzi, wącha pachy w tramwaju albo klnie, stojąc od godziny w korku, marudzi, zmusza się do rozmowy ze współpracownikami, siedzi przez 8 pieprzonych godzin w pracy, marudzi w myślach, na lunch zjada kanapkę z pasztetem, marudzi, znowu stoi w korku, przeklina dla odmiany, na obiad od dwóch dni je tę samą zupę, marudzi, ogląda telewizję, bez kolacji i pocałunku dla kochanej żony kładzie się spać z myślą, że wtorek to drugi poniedziałek.
Szczęśliwi widzą sens w stawaniu, śniadanie przyrządzone przez ukochaną żonę to prawdziwe dzieło sztuki, wychodzą z domu wcześniej, by ominąć korki, przeskakują nad kałużami, żartują z kolegami w pracy, na lunch jedzą pizzę, którą postawił świeżo upieczony tata, czytają kolejnego smsa o treści "Kocham Cię", po drodze do domu wstępują do kwiaciarni, po obiedzie rezygnują z telewizji na rzecz kina i spaceru, a kładąc się do łóżka uprawiają pełen namiętności seks, by pocałować na dobranoc żonę i nie mogąc doczekać się jutra. Życie jest jak pudełko czekoladek - nigdy nie wiesz, na co się trafi. Ale to ty kupujesz czekoladki.
Błądzę po ciemnej jaskini. Co jakiś czas napotykam dwa przejścia i za każdym razem wybieram złe. Mam tendencję do podejmowania złych decyzji. Im dalej, tym ciemniej, głębiej, zimniej, ciszej, samotniej. Dziś zobaczyłem cień. A gdzie jest cień...
Szczęśliwi widzą sens w stawaniu, śniadanie przyrządzone przez ukochaną żonę to prawdziwe dzieło sztuki, wychodzą z domu wcześniej, by ominąć korki, przeskakują nad kałużami, żartują z kolegami w pracy, na lunch jedzą pizzę, którą postawił świeżo upieczony tata, czytają kolejnego smsa o treści "Kocham Cię", po drodze do domu wstępują do kwiaciarni, po obiedzie rezygnują z telewizji na rzecz kina i spaceru, a kładąc się do łóżka uprawiają pełen namiętności seks, by pocałować na dobranoc żonę i nie mogąc doczekać się jutra. Życie jest jak pudełko czekoladek - nigdy nie wiesz, na co się trafi. Ale to ty kupujesz czekoladki.
sobota, 2 sierpnia 2014
Jak bardzo cenisz swoje życie? Jaką ma dla ciebie wartość? Jakie znaczenie ma to, co robisz? Każdy z nas żyje. Wstaje rano, je śniadanie, idzie do pracy albo szkoły, wraca, zajmuje się swoim hobby, ogląda telewizję i kładzie się spać. Codziennie. Niewielu z nas zatrzymuje się na chwilę, by pomyśleć nad rzeczami, sprawami, z którymi stykamy się na co dzień. Nie mamy na to czasu albo jesteśmy zbyt głupi, by wpaść na taki pomysł. Wiele rzeczy, które robimy, nie ma żadnego znaczenia. Robiąc je, tracimy czas na coś, co może nam sprawić prawdziwą radość. Co faktycznie może mieć znaczenie, jeśli nie dla świata, to dla nas. Dla naszej przyszłości.
Jesteś szczęśliwy? Gdy zapytasz o to jakąś osobę na ulicy, ona odpowie, że tak. Mimo, że się nad tym nie zastanowiła. Niewielu z nas potrafi usiąść z kubkiem gorącej herbaty przy stole i zastanowić się, czy jest się szczęśliwym. Nie mamy na to czasu albo jesteśmy za głupi, żeby wpaść na taki pomysł. Ale gdy już wpadniemy, to tego nie robimy, bo boimy się odpowiedzi. Bo w głębi duszy wiemy, że do szczęścia nam daleko. Zawsze znajdzie się coś, czego nam brakuje.
Jesteśmy tchórzami. Boimy się zmienić siebie. Boimy się szukać złotego środka, dzięki któremu będziemy szczęśliwi. Boimy się zmienić pracę. Boimy się spełniać marzenia. Boimy się żyć.
sobota, 19 lipca 2014
Po prostu jest lato. Po prostu jest gorąco i wtedy w każdym otwiera się tunel potrzeb, wysyłanie serii żarliwych próśb, aby w twoim życiu stało się coś, co naprawdę zapamiętasz, i aby było rzeczywiste, dotykowe, z całą gamą zmysłów. (Jakub Żulczyk)
Są takie dni, kiedy odczuwasz pustkę bardziej, niż kiedykolwiek. I to boli. Ludzie mówią, że ból psychiczny jest gorszy od fizycznego. A one są zupełnie inne. Podczas depresji śpisz cały dzień, wstajesz tylko po to, by coś zjeść i się wysrać. Ale wolisz miewać stany depresyjne przez kilka miesięcy niż leżeć na ulicy ze zmiażdżoną nogą przez 10 minut. W pierwszym wypadku tli się w tobie taka mała nadzieja, że przyjdą lepsze dni. W drugim przypadku nie masz żadnych nadziei, że nie amputują ci nogi.
Są takie dni, kiedy odczuwasz pustkę bardziej, niż kiedykolwiek. I nic ci się nie chce. Nie chce ci się wstać, bo po co? Cokolwiek zrobisz, będzie to bez znaczenia. Twoje życie nie ma żadnego znaczenia. Ale w końcu wstać trzeba. Bo lać się chce, bo głód ściska w dołku, bo pić się chce. Nikt ci szklanki wody nie przyniesie. Bo nikogo nie ma. Przecież jesteś sam.
Są takie dni, kiedy odczuwasz pustkę bardziej, niż kiedykolwiek. I czytasz w Internecie, że jakiś naćpany gość w butach od Dolce&Gabbana, były mąż znanej piosenkarki, potrącił na pasach kobietę. I myślisz sobie, że niektórzy mają gorzej od ciebie. Ale nie polepsza ci się. I czytasz, że wielki samolot pasażerski z prawie 300 osobami na pokładzie został zestrzelony nad terytorium Ukrainy. I że wśród tych 300 osób było 80 dzieci i naukowcy, których życiowym powołaniem była walka z AIDS. I ponownie myślisz sobie, że inni mieli gorzej od ciebie. Ale nie polepsza ci się.
Są takie dni, kiedy odczuwasz pustkę bardziej, niż kiedykolwiek. W sklepie kupujesz jajka na jajecznicę, którą jutro rano zjesz przed telewizorem. Na ulicy zaczepia cię żul i prosi o 10 groszy na piwo. Na bułkę, znaczy się. Pragnienie świętego spokoju wygrywa. Na bulwarach mijasz obściskujących się młodych ludzi, ciebie mijają przedstawiciele sekty biegaczy. W dusznym autobusie obserwujesz kierowców samochodów, na które będzie cię stać za 20 lat. Klimatyzacja, wspomaganie kierownicy, 4 poduszki powietrzne, GPS gratis. Obok siedzi żona ze smukłymi nogami, z tyłu dziecko z czarną od czekolady buzią. Patrzysz na blondynkę z drugiego końca autobusu, ona patrzy na ciebie i odwraca wzrok. W alkoholowym kupujesz butelkę wina. Kilka godzin później żałujesz, że nie kupiłeś jednak pół litra wiśniówki, bo ona działa szybciej.
Są takie dni, kiedy odczuwasz pustkę bardziej, niż kiedykolwiek. I nie wiesz, czy wieczorem wolisz słuchać The XX czy Daughter.
sobota, 26 kwietnia 2014
Witam Was wszystkich. Chce sie dowiedziec jak szybko, bezbolesnie i skutecznie mozna skonczyc swoj zywot. Powod jest taki, ze mialem dziewczyne 3 lata. Byla to milosc mego zycia, kochalem ja ponad zycie. Tydzien temu mnie zdradzila na dyskotece. Przylapalem ja z jakims typem. Kochala sie z nim w meskiej ubikacji pijana.... Blagala, przpraszala, zalowala. Ale ja n ie potrafie wybaczyc zdrady :( ... Nie chce zyc z ta mysla.... Nie chce tez poznawac kiedykolwiek innej dziewczyny eh.... Blagam... Pomozcie mi znalezc sposob na szybka i skuteczna smierc..
Tak brzmiał niedawno opublikowany post użytkownika na jednym z forów młodzieżowych. Nie był to jedyny taki przypadek. Co jakiś czas pewien młody człowiek pyta na forach, jak skutecznie popełnić samobójstwo. I większość użytkowników stara się odwieść go od tego pomysłu. Bo jest głupim gimbusem, bo jest tchórzem, bo wiele jeszcze przed nim, bo zrani bliskie mu osoby, bo tak naprawdę nie ma powodu, bo jest egoistą. Oczywiście, nie mówią mu tego wprost, ale takie są powody, by go "uratować". Nie znają go, mają go tak naprawdę w dupie i myślą, że jego problemy są niczym w porównaniu z problemami głodujących dzieci w Afryce, ale próbują go ratować, bo starają się być porządni. Bo gdy on popełni to samobójstwo, to przez 5 sekund będzie im przykro, ale nie będą mieli wyrzutów sumienia. Zresztą, doskonale wiedzą, że osoba, która chce się zabić, nie mówi o tym nikomu. Ale nie wiedzą, że to gówno prawda.
Cała sprawa z anonimowym użytkownikiem, autorem przytoczonego postu, wywołała u mnie refleksję na temat takiej decyzji. Myślę, że każdy z was ma swoje zdanie na temat eutanazji. Ogólnie zdania są podzielone: przeciwnicy mówią, że odebrać życie może tylko Bóg, a cierpienie zapewnia zbawienie (w sumie, bardzo wygodnie), zwolennicy zaś uważają, że każdy ma prawo decydować o swoim życiu, a czasem jest to jedyny sposób, by zakończyć męki na szpitalnym łożu. Ale gdy chodzi o zdrową osobę, wszyscy są zgodni z tym, by ta osoba nie popełniała samobójstwa. Uważają, że trzeba jej pomóc. Nie znam osoby, która przedstawiłaby taki tok myślenia, jaki ja chcę wam przedstawić. Bo ja lubię patrzeć na pewne sprawy z różnych stron.
Dlaczego więc dopuszczamy możliwość zabicia człowieka, gdy cierpi, a nie zgadzamy się na to, by zwykła, zdrowa osoba popełniła samobójstwo. Bo eutanazję możemy usprawiedliwić? Samobójca też może mieć powody, dla których podjął taką, a nie inną decyzję.
Nie decydujemy o naszych narodzinach. Robią to nasi rodzice. I robią tak przez kilkanaście lat, póki nie uświadamiają sobie, że jesteśmy dorośli i potrafimy sami o sobie decydować. A uświadamiają to sobie zwykle zbyt późno. I to jest powód młodzieńczego buntu. Bo potrafimy podejmować decyzje już w wieku kilkunastu lat. Nie znamy konsekwencji naszych decyzji, ale nigdy ich nie poznamy, jeśli ich nie podejmiemy. W przypadku rodziców jest to normalne, ale w przypadku innych ludzi - nie. A jak wiadomo, wszyscy wiedzą lepiej, co jest dla nas dobre (przypomniała mi się piosenka Luxtorpedy - Hipokrytes).
Skoro potrafimy samodzielnie myśleć, dokonywać wyborów, decydować o sobie bez niczyjej pomocy, dlaczego więc nie możemy wybierać pomiędzy życiem a śmiercią? Zwłaszcza wtedy, gdy nie mamy ochoty żyć, gdy mamy powody dobre lub złe? Moje życie jest moje, mam prawo o nim decydować, nie ty. Zakładając, że chcę popełnić samobójstwo, mogę podać wam dziesiątki powodów, przez które chcę to zrobić i myślę, że nikt z was nie byłby w stanie przekonać mnie, bym żył dalej. Zwłaszcza, że jestem upartym sukinsynem, broniąc swoich racji i przekonań.
Jest jeszcze jedna kwestia: jak to zrobić. Samobójcy to tchórze, fakt. Ale z drugiej strony są też odważni, bo robią sobie krzywdę, nie wiedząc, jak zareaguje ich organizm i nie wiedząc, co jest na końcu tunelu. Bo chcą to zrobić i dążą do tego. Bo robią to w samotności. Bo nie boją się śmierci. Bo wiedzą, że nie będą już cierpieć.
Zresztą, wszyscy kiedyś umrzemy. Prędzej czy później. Powinniśmy mieć wybór, jak szybko i w jaki sposób? Sam Rojek śpiewał, że chciałby umrzeć z miłości.
Jakiś czas temu oglądałem Most samobójców. Genialny dokument o samobójcach, skaczących do wody z mostu Golden Gate w San Francisco. Rodzice jednego z zmarłych powiedzieli, że po kilku próbach samobójczych postanowili pozwolić synowi zabić się. Ciało było dla niego więzieniem i tylko śmierć mogła ukoić jego ból. Gdy to usłyszałem, zrobiło mi się gorąco i łzy stanęły mi w oczach. Ten fragment całkowicie odmienił mój sposób patrzenia na tę sprawę. Wam też polecam.
Na koniec powinienem jakoś podsumować swoją wypowiedź, dojść do jakiegoś wniosku, zająć stanowisko. Ale nie potrafię. Gdybym był za, to byłbym hipokrytą, bo gdyby chodziło na przykład o mojego brata, to nie pozwoliłbym, by zrobił coś takiego. Gdybym był przeciw, to też dałaby o sobie znać moja hipokryzja - przypominam: każdy ma prawo decydować o swoim życiu. Co więc robić? Ratować...
sobota, 19 kwietnia 2014
Comiesięczny powrót w rodzinne strony to zawsze dziwny okres. Tęsknota zawsze staje do konfrontacji z brakiem ochoty do powrotu. Ale wracam. Raz, bo wypada, dwa, bo trzeba. Akurat teraz, kiedy to zaczęły się Święta Wielkanocne.
Nie cierpię świąt. Przy przygotowaniach zawsze towarzyszy spina, robimy wszystko na ostatnią chwilę, krzyczymy na siebie bez powodu, złościmy się, mamy pretensje o wszystko. Święta to okres magiczny, tradycyjny. Powinna towarzyszyć nam przyjemna atmosfera, wszyscy powinni się kochać, szczerze wyznawać swoje uczucia, a jest zupełnie odwrotnie. Skaczemy sobie do gardeł, bo ciasto się nie udało, bo ziemniaki są przesolone, bo nie poszliśmy do kościoła, bo na śniadanie wielkanocne trzeba wstać wcześnie rano. Nie cierpię świąt.
Mieszkam w Przecławiu, to maleńka miejscowość, leżąca 20 km na południe od Mielca w województwie podkarpackim. Zielony most, kościół, zamek, ładny rynek, kilka kapliczek, dwie szkoły, dworzec autobusowy, pizzeria, fryzjer, kilka butików i Delikatesy Centrum. Tu mieszkam. W tym mieście nie wieje wiatr. Tu wieje nudą. Dlatego zawsze mówię, że pochodzę z Mielca. Zresztą, tam też spędziłem pół dzieciństwa, więc tak czy siak nie kłamię. Nie ma tu nic do roboty. Moim jedynym zajęciem jest spotykanie się ze starym przyjacielem. Idziemy na stację benzynową, kupujemy browary i pijemy na naszym zielonym moście, słuchając muzyki, gapiąc się w gwiazdy, rozmawiając o miłości, kobietach, marzeniach. To jest w tym wszystkim najlepsze.
A najgorsze zaś jest to, że za każdym razem czuję się tutaj jak w klatce. Co więcej, to miejsce wywołuje we mnie ogromną nostalgię. W swoim pokoju, w moim pięknym azylu, zakochiwałem się i cierpiałem najwięcej razy. I wieczorami dopada mnie melancholia. Wraca przeszłość. Przypomina się przesiadywanie na forach, całonocne rozmowy przez telefon, na Skype. Za każdym razem sprawdzam, czy w szafce wciąż jest kuferek z najpiękniejszymi listami, jakie kiedykolwiek dostałem i jakich nigdy więcej nie dostanę. A potem słucham muzyki, której słuchałem rok, dwa, trzy, cztery, pięć lat temu.
Potrafię wytrzymać tu trzy dni. Chciałbym przyjeżdżać tu, by odpocząć. Ale przy sześcioosobowej rodzinie jest to niemożliwe. To zawsze była szkoła przetrwania. I wystawianie mojej cierpliwości na próbę. Pozostaje mi czekać. Aż kupię własny dom. Aż założę rodzinę. Z tobą, nieznajoma.
środa, 26 lutego 2014
Co jakiś czas mam nieodpartą ochotę zmienić coś w swoim życiu. Ostatnio, podobnie jak miliony innych Polaków, w Sylwestra. Nie pamiętam już, co sobie obiecałem, ale wiem, że nie dotrzymałem tej obietnicy. Pogodny koniec lutego skłonił mnie do kolejnej refleksji nad swoim życiem i doszedłem do wniosku, że tak dalej być nie może. Pora coś w sobie zmienić.
Na początek: motywacja. Przez najbliższy czas, co tydzień (chyba, że mój leń w dupie zmusi mnie, bym oglądał częściej) obejrzę jedną część Rocky'ego. Co jak co, ale boksujący Stallone idealnie motywuje do ruszenia dupska. Po drugie: zaczynam biegać. Do tej pory bieganie wydawało mi się tak nudnym zajęciem, że to głowa mała. W sumie, cały czas mi się tak wydaje, ale w przypadku mojego obecnego stylu życia, to jest najlepsze rozwiązanie. A nuż mi się spodoba. Skorzystam z tabelek na trening-biegacza.pl i aplikacji Endomondo na Androida. Oprócz biegania - ćwiczenia. Pompki i rozciąganie na sprężynie. Myślę też o brzuszkach, ale za bardzo nie mam gdzie ich robić.
Poza tym, będę kładł się spać nie później niż 1:00 w nocy i wstawał wcześnie rano, by, uwaga, zjeść śniadanie! Nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłem śniadanie. W ogóle postaram się jeść co najmniej 5 posiłków dziennie. Uda mi się, bo średnio co 3 godziny odczuwam głód.
Myślę, że dzięki codziennym ćwiczeniom będę wyglądał lepiej, a co za tym idzie będę się sobie bardziej podobał i będę szczęśliwszy. Dzięki dobremu samopoczuciu, łatwiej poradzę sobie z innymi problemami.
Start: poniedziałek, 3 marca. Życzcie mi wytrwałości.
czwartek, 23 maja 2013
Jakiś czas temu miałem nieprzyjemność niekorzystania przez kilka dni z Internetu. Tak bywa, gdy dostawcą jest firma, o której nikt nie słyszał. I tak musiałem zabić czas grając w Fife albo ucząc się (no dobra, tylko grając). Pakiet w telefonie skończył sie, zanim na dobre zacząłem z niego korzystać. Co dzieje sie z nami, gdy zabraknie nam Internetu?
Byłem bardzo zdenerwowany zaistniałą sytuacją. Nie wiedziałem tak naprawdę, co ze sobą zrobić. Fakt, rozegrałem cały sezon Arsenalem, ale ileż można? Nawet Fifa czasem się znudzi. Jasne, można wykorzystać ten czas ambitniej, czyli pouczyć się, przeczytać książkę. Ja jednak jestem z tych, którzy uczą się tylko wtedy, kiedy muszą. Można było też wyjść na spacer, ale jakoś nie uśmiechało mi się codzienne łażenie po mieście, gdzie mróz trzymał jak diabli. Podsumowując: nie miałem Internetu i nie miałem co robić. Świadomość tego dobijała i denerwowała mnie coraz bardziej.
Tylko dlaczego? Czyżbym był uzależniony? Może. A może Internet stał się moim przyzwyczajeniem, moją codziennością, jak np. picie kawy o 18:00? I nie tylko w moim przypadku. Kiedyś czytano gazety, słuchano radia, oglądało się telewizje. Teraz mamy Internet, który cały czas się rozwija, zaskakuje nas i dostarcza rozrywki. Kto dziś wchodzi do sieci tylko po to, by sprawdzić coś na Wikipedii? Nikt. Przy okazji sprawdzamy skrzynkę pocztową, wiadomości w serwisie informacyjnym, Facebooka, ogłoszenia, filmy… I wiele innych rzeczy. Może i znajdą się osoby, które korzystają z komputera tylko dla nauki, ale w 90% są to dzieci surowych rodziców.
I strasznie denerwują mnie teksty, że naszym rodzicom należy się szacunek i chwała, bo gdy chodzili do szkoły, nie korzystali z Internetu i byli szczęśliwi. Może i należy im się szacunek, ale na pewno nie z tego idiotycznego powodu. To były inne czasy. Teraz mamy Google, które wie wszystko. Jeśli za kilkadziesiąt lat moje dziecko będzie zakładać na głowę hełm, który w mgnieniu oka przekaże mu do mózgu wiedzę, to nie będę prosił o szacunek tylko dlatego, że ja musiałem coś wyszukać w sieci.
I strasznie denerwują mnie teksty, że naszym rodzicom należy się szacunek i chwała, bo gdy chodzili do szkoły, nie korzystali z Internetu i byli szczęśliwi. Może i należy im się szacunek, ale na pewno nie z tego idiotycznego powodu. To były inne czasy. Teraz mamy Google, które wie wszystko. Jeśli za kilkadziesiąt lat moje dziecko będzie zakładać na głowę hełm, który w mgnieniu oka przekaże mu do mózgu wiedzę, to nie będę prosił o szacunek tylko dlatego, że ja musiałem coś wyszukać w sieci.
Mimo że Internet jest coraz szybszy, to i tak zabiera mnóstwo czasu. Jeśli włączymy komputer o 17:00 tylko po to, by sprawdzić maila i Facebooka, to po krótkiej chwili okazuje się, że mamy już 20:00. Czy faktycznie długie siedzenie przed komputerem to oznaka uzależnienia? Nie sądzę. Internet to wirtualny świat, który pragniemy odkrywać. Co rusz znajdujemy rzeczy, które nas zaciekawią i zagłębiamy się w ich poznawanie. Co więcej, człowiek z natury chce więcej i więcej. Podczas przeglądania Internetu nawet na myśl nie przyjdzie nam, by go wyłączyć. Przypomina nam to zegarek, na który spoglądamy po udanej eksploracji.
Codziennie o 18:00 pije kawę. Tak samo codziennie przeglądam Internet. Czy to uzależnienie? A może przyzwyczajenie? Codzienność? Jeśli tak, to czy można w ten sam sposób tłumaczyć uzależnienie od papierosów, alkoholu, narkotyków? Przecież uzależnić się można od wszystkiego. Jeśli nie, to w jaki sposób można oddzielić globalną sieć od używek? Czas, po jakim trzęsą się ręce, gdy z nich nie korzystamy?
Subskrybuj:
Posty (Atom)













